Sinhala Walkatha Zone
රැයේ පැමිණි යක්ෂයා සහ කඳුළු පිරුණු යටත් වීම
රාත්රිය මැදියම් රැය පසුකරමින් තිබුණි. අම්මා සහ තාත්තා (විදෙස් ගතව සිටියද අම්මා සමඟ දුරකථනයෙන් කතා කර) නින්දට ගොස් හෝරාවක් පමණ ගතවී තිබුණි. මුළු නිවසම ගිලී තිබුණේ මූසල නිශ්ශබ්දතාවයක ය. නමුත් ශෙහානිගේ කාමරයේ විදුලි බුබුල නිවා දමා තිබුණද, ඇය නින්ද අහලකවත් සිටියේ නැත. ඇය ඇඳ මත ගුලි වී, කොට්ටය බදාගෙන නිහඬව කඳුළු වගුරුවමින් සිටියාය. උදෑසන සිදුවූ ඒ බිහිසුණු සිදුවීම චිත්රපටියක් මෙන් ඇයගේ මනසේ නැවත නැවතත් දිග හැරෙමින් තිබුණි. තම සහෝදරයා ඉදිරියේ නිරුවත් වූ හැටි, ඔහුගේ ලිඟුව මුව තුළට ගත් හැටි, සහ නාඳුනන මිනිසෙකු අතින් දූෂණය වූ හැටි සිහිවන විට ඇයට දැනුණේ මැරෙන්නට තරම් ලැජ්ජාවකි.
"ටොක්... ටොක්... ටොක්..."
හදිසියේම කාමරයේ දොරට තට්ටු කරන හඬ ඇසුණි. ශෙහානි ගැස්සී ගියාය. ඇය හුස්ම අල්ලාගෙන බලා සිටියාය.
"නංගි... මම. දොර අරින්නකෝ." ඒ ළහිරුගේ හඬයි.
ශෙහානි මදක් පසුබට වුවද, අයියා ගැන ඇති වූ අනුකම්පාව සහ බිය නිසා ඇඳෙන් බැස සෙමින් දොර විවර කළාය. ළහිරු දොරකඩ සිටගෙන සිටියේය. ඔහුගේ මුහුණේ තිබුණේ (ව්යාජ) බියක් සහ කනස්සල්ලකි. ඔහු වහාම කාමරය ඇතුළට පැමිණ දොර වසා දැමුවේය.
"ඇයි අයියේ?" ශෙහානි වෙව්ලන හඬින් ඇසුවාය. ඇය ඇඳ සිටියේ දිගු නයිටියකි. උදේ සිදුවීමෙන් පසු ඇයට තම ශරීරය ගැනම තිබුණේ බියකි.
ළහිරු ඇඳ විට්ටම මත වාඩි වී හිස බදා ගත්තේය.
"නංගි... අපි ඉවරයි. මම හිතුවේ අරූ ගියාම ඔක්කොම ඉවරයි කියලා. ඒත් ඌ මාව අතාරින්නෙ නෑ වගේ."
ශෙහානිගේ දෑස් ලොකු විය. ඇය අයියා ළඟින් වාඩි වූවාය.
"මොකක්ද අයියේ වුණේ? ඌ ආයේ ආවද?"
"නෑ... ඒත් ඌ මට දැන් වට්ස්ඇප් මැසේජ් එකක් එව්වා." ළහිරු බොරු කියමින්, ෆෝන් එක අතට ගත්තේය. "ඌ කියනවා ඌ ළඟ තියෙන වීඩියෝ ටික ඩිලීට් කරන්න නම් අපි ඌ කියන දේවල් දිගටම කරන්න ඕනලු. නැත්නම් හෙට උදේ වෙනකොට උඹ මගේ... මගේ... අරවා කරන වීඩියෝ එක ෆේස්බුක් දානවලු."
"දෙයියනේ...!" ශෙහානි අත් දෙකෙන් කට වසා ගත්තාය. ඇයගේ ඇස්වලින් කඳුළු ගලා හැලුණි. "අනේ අයියේ... මම ඌ කියපු හැම දේම කළානේ. මම ලැජ්ජාව පැත්තක දාලා ඔක්කොම කළානේ. ඇයි අපිට මෙහෙම කරන්නේ?"
ළහිරු ශෙහානිගේ අතක් අල්ලා ගත්තේය.
"මට තේරෙනවා නංගි. මටත් මැරෙන්න හිතෙනවා. ඒත් අපි මොකද කරන්නේ? අම්මලා දැනගත්තොත් වහ කාලා මැරෙයි. අපේ නම්බුව ඉවරයි."
"ඌ මොකක්ද ඉල්ලන්නේ අයියේ? සල්ලිද? මගේ රත්තරන් බඩු ටික දෙන්නම්..." ශෙහානි ආයාචනා කළාය.
ළහිරු හිස දෙපසට වැනුවේය. ඔහු ශෙහානිගේ දෑස් දෙස බැලුවේය.
"ඌට සල්ලි එපා ලු නංගි. ඌ මහා පෙරේතයෙක්. ඌ කියනවා... ඌ කියනවා අද රෑට ඔයා නිදාගන්න ඕනලු හෙළුවෙන්."
ශෙහානි ගල් ගැසුණාය.
"මොකක්?"
"ඔව් නංගි. ඌ කියනවා ඔයා ඇඳේ තනියම, කිසිම ඇඳුමක් නැතුව නිදාගෙන ඉන්න ෆොටෝ එකක් අරන් දැන්ම යවන්නලු. එහෙම යැව්වොත් විතරලු අද රෑට වීඩියෝ ටික ලීක් නොකර ඉන්නේ."
"බෑ... බෑ අයියේ... මට බෑ..." ශෙහානි හඬා වැටෙමින් ඇඳට ඇදගෙන වැටුණාය. "මම කොහොමද අයියා ඉස්සරහා ආයේ රෙදි ගලවන්නේ? උදේ වෙච්ච දේ මට තාම දරාගන්න බෑ. අනේ මට බෑ..."
ළහිරු ඇය ළඟට ගොස් ඇයගේ පිට අතගෑවේය. ඔහුගේ ස්පර්ශය ශෙහානිට ගෙන ආවේ සහනයක් නොව, අමුතුම බියකි.
"නංගි... මටත් ලැජ්ජයි. ඒත් හිතන්න, මේ පොඩි ෆොටෝ එකක් යවන එක ලේසියි අර වීඩියෝ මුළු රටම දකිනවට වඩා. ඔයා මගේ පයිය උරන හැටි කැම්පස් එකේ ළමයි දැක්කොත් ඔයාට මොකද වෙන්නේ? අම්මා දැක්කොත් පපුව පැලිලා මැරෙයි."
ළහිරුගේ වචන ශෙහානිගේ හදවත පසාරු කරගෙන ගියේය. ඇයට ගැලවීමක් නැත. සමාජයට මුහුණ දීමට ඇති බිය, ඇයගේ ලැජ්ජාව පරදවා නැගී සිටියේය.
"අනේ අයියේ... ඇයි මගේ ජීවිතේට මෙහෙම වුණේ..." ඇය ඉකි ගසමින් ඇසුවාය.
"අපි මේ වෙලාවේ ෂේප් වෙමු නංගි. ඌ ඉල්ලන දේ දීලා දාමු. මම ෆොටෝ එක ගන්නම්. ඔයා ඇස් පියාගෙන නිදාගන්න. ඔයා හිතන්න මම මෙතන නෑ කියලා." ළහිරුගේ කටහඬේ තිබුණේ සැඟවුණු කාමුක බවකි.
ශෙහානි විනාඩියක් පමණ කල්පනා කළාය. වෙන විකල්පයක් නැත.
"හරි... මම කරනවා... හැබැයි ඉක්මනට අරන් යන්න..." ඇය කඳුළු අතරින් කීවාය.
ඇය සෙමින් ඇඳෙන් නැගිට්ටාය. විදුලි බුබුල නිවා දමා තිබුණද, ජනේලයෙන් එන වීදි ලාම්පු එළියෙන් කාමරය යන්තම් ආලෝක වී තිබුණි.
"ලයිට් එක දාන්න එපා අයියේ... ප්ලීස්..." ඇය ඉල්ලා සිටියාය.
"හරි නංගි. මම ෆෝන් එකේ ෆ්ලෑෂ් එක විතරක් දාන්නම්. ඌට පේන්න එපැයි."
ශෙහානි ඇඳ අද්දර සිටගෙන, වෙව්ලන දෑතින් තමා ඇඳ සිටි නයිටියේ බොත්තම් පන්නන්නට පටන් ගත්තාය. ළහිරු ඇඳේ වාඩි වී, ෆෝන් එක අතේ තියාගෙන ඒ දෙස බලා සිටියේය. උදේ දුටු දසුන නැවත දකින තුරු ඔහුට ඉවසිල්ලක් නැත.
නයිටිය ඇයගේ දෙපා මුලට වැටුණි. ඇය යටට කිසිත් ඇඳ නොසිටියාය. ඇයගේ සුදු පැහැති, නිරුවත් සිරුර අඳුරේ වුවද ළහිරුට හොඳින් පෙනුණි. ඇය දෑතින් පපුව වසාගෙන, ලැජ්ජාවෙන් හැකිළී සිටියාය.
"දැන් ඇඳට නැගලා හාන්සි වෙන්න නංගි. අත් අහකට ගන්න. ඌට ඔක්කොම පේන්න ඕනලු." ළහිරු අණ කළේය.
ශෙහානි හඬමින්ම ඇඳට නැග, උඩුබැලි අතට දිගා වූවාය. ඇය දෑත් දෙපසට කළාය. ඇයගේ පිරුණු පියයුරු දෙපසට වැටී තිබුණු අතර, උදේ රශේන් විසින් රස විඳින ලද රහස් ප්රදේශය ළහිරුට නිරාවරණය විය.
"අනේ ඉක්මනට ගන්න අයියේ..." ඇය දෑස් තදින් පියා ගත්තාය. කඳුළු බිංදු කොට්ටය තෙත් කළේය.
ළහිරු ඇඳ ළඟටම ගියේය. ඔහුට ෆොටෝ එක ගැනීමට වඩා අවශ්ය වූයේ මේ දසුන දෙස බලා සිටීමටය. නමුත් ඔහු ඉක්මන් විය යුතුය.
"ඉන්න නංගි... පොඩ්ඩක් කකුල් ඈත් කරන්න. නැත්නම් ඌ බනීවි."
ශෙහානි අපහසුවෙන් කකුල් මදක් ඈත් කළාය.
ක්ලික්!
ෆ්ලෑෂ් එළිය වැදුණි. ශෙහානි ගැස්සී ගියාය.
"හරි නංගි... මම ගත්තා. තව එකක් ගන්නම් ෂුවර් එකට."
ළහිරු තවත් ඡායාරූප දෙක තුනක් ගත්තේය. ඔහුට අවශ්ය වූයේ විවිධ කෝණවලින් ඇයව හසුකර ගැනීමටය.
"දැන් ඉවරද?" ශෙහානි ඇසුවාය. ඇය වහාම රෙද්ද ඇදගෙන ඇඟ වසා ගත්තාය.
"ඔව් නංගි. මම මේක ඌට යවන්නම්. ඔයා බය නැතුව නිදාගන්න. මම ඉන්නවනේ." ළහිරු කීවේය. ඔහුට දැන් අවශ්ය වී තිබුණේ වහාම තම කාමරයට ගොස් මෙම ඡායාරූප බලමින් සහ රශේන්ට යවමින් තෘප්තිමත් වීමටය.
"අයියේ... ඌ ආයේ ඉල්ලන එකක් නෑ නේද?" ශෙහානි රෙද්ද අස්සෙන් හිස දමා ඇසුවාය.
"මම බලන්නම් නංගි. අපි ප්රාර්ථනා කරමු ඌට ඇති වෙයි කියලා." ළහිරු බොරුවට ඇයව සැනසුවේය.
ළහිරු කාමරයෙන් පිටව ගියේය. ශෙහානි අඳුරු කාමරයේ, රෙද්ද පොරවාගෙන තනි වූවාය. ඇයට නින්දක් ගැන සිතීමටවත් නොහැකි විය. තම සහෝදරයා තමන්ගේ ආරක්ෂකයා යැයි සිතා සිටියද, ඔහු අතින්ම තම නිරුවත අන්තර්ජාලයේ සැරිසරන බව ඇය දැන සිටියේ නැත. ඇය සිතුවේ තමා බිල්ලක් වී පවුල බේරා ගන්නා බවය. නමුත් ඇය බිලි වී තිබුණේ තම සහෝදරයාගේ විකෘති ආශාවට බව ඇය දැන සිටියේ නැත.
රැයේ ගනුදෙනුව සහ පසුදා උදෑසන අඳුර
ශෙහානිගේ කාමරයෙන් එළියට පැමිණි ළහිරු කෙලින්ම දිව ගියේ තම කාමරයට ය. දොර අගුළු ලාගත් ඔහු වහාම වට්ස්ඇප් විවෘත කළේය. ඔහුගේ හදවත වේගයෙන් ගැහෙමින් තිබුණේ ශෙහානිගේ නිරුවත් සිරුර දුටු ආශාව සහ රශේන්ට මෙය පෙන්වීමට ඇති නොඉවසිල්ල නිසාය.
ළහිරු: "මචන්... බඩු හරි. මෙන්න උණු උණු ඒවා. නංගි දැන් ඇඳේ හෙළුවෙන්."
ඔහු ශෙහානි අකමැත්තෙන් වුවද කකුල් මදක් ඈත් කරගෙන, දෑස් පියාගෙන, පියයුරු දෙපසට වැටී තිබියදී ගත් ඡායාරූප තුනම රශේන්ට යැවුවේය.
තත්පර කිහිපයකින් රශේන්ගේ රිප්ලයි පණිවිඩ වැලක්ම ආවේය.
රශේන්: "අඩෝ......!!!! යකෝ මේක පිස්සුවක් නේ. බලපන් ඒකිගේ නිපල් දෙක උඩ බලන් ඉන්න ලස්සන. ලයිට් එළිය මදි වුණාට ඒ අඳුර නිසා මාර සෙක්සි ගතියක් තියෙනවා. බලපන් අර රෝස පාට හුත්ත යාන්තමට පේනවා කකුල් ඈත් කරපු නිසා. මට මේක දැකපු ගමන් නැග්ගා."
ළහිරු: "මටත් එහෙමයි බන්. මම ෆොටෝ ගන්නකොට මගේ අතත් වෙව්ලුවා. නංගි බය වෙලා හිටියට එයාගෙ ඇඟ මාර සොෆ්ට් බන්. මට හිතුණා ෆෝන් එක පැත්තක දාලා ඇඳට පැනලා ඒකිව බදාගන්න."
රශේන්: "ඉවසපන් ඉවසපන්... අපිට ඕන තරම් චාන්ස් එනවා. මම දැන් මේ ෆොටෝ එක දිහා බලන් අතේ පාරක් ගහනවා. උඹත් ගහපන්. හිතාගන් උඹ දැන් ඉන්නේ නංගිගේ ඇඳේ එයාගෙ කකුල් දෙක මැද්දේ කියලා."
ළහිරු ද ඡායාරූපය දෙස බලමින්, ශෙහානිගේ කාමරයේදී දුටු සජීවී දසුන සිහි කරමින් ස්වයං වින්දනයේ යෙදුණේය. එහා කාමරයේ ශෙහානි තමන් නිසා අන්ත අසරණ වී බියෙන් පසුවන බව දැන දැනම, ඔහු ලැබුවේ තිරිසන් ආශ්වාදයකි.
...
පසුදා උදෑසන උදා විය.
ශෙහානි විශ්වවිද්යාලයට යාමට සූදානම් වූයේ නැත. ඇයට ඇඳෙන් බැසීමටවත් ශක්තියක් නොතිබුණි. ඇඟපත රිදෙනවා යැයි අම්මාට බොරුවක් කියා ඇය ගෙදර නතර වූවාය. ඇත්තෙන්ම ඇයට තිබුණේ ලැජ්ජාව නිසා සමාජයට මුහුණ දීමට ඇති නොහැකියාවයි. අම්මා රැකියාවට ගිය පසු, නිවසේ නැවතත් ඉතිරි වූයේ ළහිරු සහ ශෙහානි පමණි.
ළහිරු සාලයට එන විට ශෙහානි සෝෆා එකේ කොනකට වී බිම බලාගෙන සිටියාය. (ඊයේ රශේන් ඇයව දූෂණය කළ සෝෆා එකේම ඇය අද අසරණව වාඩි වී සිටී). ඇය ඇඳ සිටියේ ඇඟම වැසෙන දිගු සායක් සහ ලිහිල් ටී ෂර්ට් එකකි. ඇය ළහිරු දෙස බැලුවේවත් නැත.
"නංගි... ඇයි කැම්පස් ගියේ නැත්තේ?" ළහිරු ඇය අසලින් වාඩි වෙමින් ඇසුවේය.
ශෙහානි ගැස්සී ගියාය. ඇය මදක් ඈත් වූවාය.
"මට බෑ අයියේ... මම කොහොමද යන්නේ? මට හිතෙන්නෙම හැමෝම මගේ දිහා බලනවා වගේ. මට මාවම පිළිකුල්." ඇයගේ දෑස්වල නැවතත් කඳුළු පිරුණි.
ළහිරු බොරු අනුකම්පාවෙන් ඇය දෙස බැලුවේය.
"පිස්සුද නංගි. කවුරුත් මුකුත් දන්නෙ නෑනේ. අපි දෙන්නා විතරනේ දන්නේ."
"ඔව්... ඒත් අයියා දන්නවනේ..." ශෙහානි බිම බලාගෙනම මිමිණුවාය. "අයියා ඊයේ දැක්කනේ මම... මම අරූට කරපු දේවල්. මම අයියාගේ... අයියාගේ ඒක කටට ගත්තා... මම කොහොමද අයියාගේ මූණ බලන්නේ?"
ළහිරුට මෙය අසද්දී සියුම් සතුටක් දැනිණි.
"ඒක අමතක කරන්න නංගි. ඔයා ඒක කළේ මාව බේරගන්නනේ. මම කවදාවත් ඒක වරදක් විදියට දකින්නෙ නෑ. අනික..." ළහිරු මදක් නිහඬ විය.
"අනික මොකක්ද අයියේ?" ශෙහානි බියෙන් ඇසුවාය.
"අරූ මට උදේ මැසේජ් එකක් එව්වා." ළහිරු බොරුව පටන් ගත්තේය.
ශෙහානිගේ ඇඟ සීතල විය. "මොකක්? ඌ මොකද කියන්නේ? අපි ඊයේ ෆොටෝ එක යැව්වනේ."
"ඔව්. ඌ කියනවා ෆොටෝ එක දැක්කම ඌට පිස්සු හැදුණලු. උඹේ ඇඟ මාර ලස්සනයි ලු. ඌ කියනවා..." ළහිරු ශෙහානිගේ මුහුණ දෙස බලාගෙනම කීවේය. "ඌ කියනවා අයියාගේ පයිය නංගි අල්ලන් ඉන්න විදිය දැක්කම ඌට හිතුණලු අපි දෙන්නා අතරේ මීට කලිනුත් සම්බන්ධයක් තිබිලද දන්නෙ නෑ කියලා."
"ඊයා...!" ශෙහානි දෑතින්ම මුහුණ වසා ගත්තාය. "ඌ මහා ජරා මිනිහෙක් අයියේ. මම අයියාගේ නංගි. ඌ කොහොමද එහෙම හිතන්නේ?"
"ඌ එහෙම හිතන එක අපිට හොඳයි නංගි." ළහිරු කපටි ලෙස කීවේය. "මොකද ඌ හිතනවා නම් අපි දෙන්නා එකතුයි කියලා, ඌ අපිව බ්ලැක්මේල් කරන එක ටිකක් අඩු කරයි. මොකද ඌ හිතන්නේ අපිට ලැජ්ජාවක් නෑ කියලා."
"ඒ වුණාට මට ලැජ්ජයි අයියේ..." ශෙහානි ඉකි ගැසුවාය. "දැන් ඌ ෆොටෝ එක ඩිලීට් කරයිද?"
ළහිරු සුසුමක් හෙළුවේය.
"නෑ නංගි. ඌ කියනවා ෆොටෝ එක ඩිලීට් කරන්න බෑලු. ඌ ඒක දිහා බල බල... සතුටු වෙනවලු. ඌ කියනවා ශෙහානිගේ කකුල් දෙක මැද්දේ තියෙන ලස්සන එයාට කවදාවත් අමතක වෙන්නෙ නෑලු. එයා ආසයිලු ආයේ දවසක ඒක බලන්න."
ශෙහානිගේ ඉවසීමේ සීමාව පැන්නාය.
"ඌ තිරිසනෙක්! මම මැරෙනවා අයියේ... මට මේක දරාගන්න බෑ."
ළහිරු ඇයව අල්ලා ගත්තේය.
"කලබල වෙන්න එපා නංගි. අපි කොහොම හරි මේක විසඳගමු. ඌ දැනට අපේ වීඩියෝ ලීක් කරන්නෙ නෑ කිව්වා. ඒ ඇතිනේ. ඔයා ගෙදරට වෙලා ඉන්න එපා. හෙට ඉඳන් කැම්පස් යන්න. ඔහොම හිටියොත් අම්මලාට සැක හිතෙයි."
"අයියේ... ඌ ආයේ ගෙදරට එන එකක් නෑ නේද?" ඇය බැගෑපත් වූවාය.
"මම දන්නෙ නෑ නංගි. ඌ කිව්වේ 'මම ආයේ එනවා, එදාට අයියයි නංගියි දෙන්නම ලෑස්ති වෙලා ඉන්න ඕන' කියලා." ළහිරු ඇයව තව තවත් බිය කළේය. "අපි දෙන්නම එකතු වෙලා ඌව සතුටු කරන්න ඕනලු."
ශෙහානි ළහිරු දෙස බැලුවේ පුදුමයෙනි. "අපි දෙන්නම? ඒ කියන්නේ?"
"ඌ කියනවා... ඊළඟ පාර එනකොට..." ළහිරු කටහඬ පහත් කළේය. "ඌ ආසලු මම නංගිට කරනවා බලන් ඉන්න."
ශෙහානි ගල් ගැසී ගියාය. ඇයගේ කටින් වචනයක්වත් පිට වූයේ නැත. ඇයගේ දෑස්වල තිබුණේ හිස් බැල්මකි. මේ නරකාදියෙන් ගැලවීමක් නැති බව ඇයට පසක් වෙමින් තිබුණි.
ළහිරු ඇය දෙස බලා සිටියේය. ඇයගේ බිය, ලැජ්ජාව සහ අසරණකම ඔහුට ගෙන ආවේ පෙර නොවූ විරූ උද්දීපනයකි. දැන් ශෙහානි මානසිකව වැටී ඇත. ඇයව ඕනෑම දේකට පෙළඹවීමට මෙය හොඳම අවස්ථාව බව ළහිරු තේරුම් ගත්තේය.
Comments
Post a Comment