Sinhala Walkatha Zone
Best Of Sinhala Walkatha Collection
Rekavala | රැකවලා 02
අන්තිමේදී නිශාන්ති අක්කව රෝහලෙන් ගෙදර එක්කන් යන්න පුළුවන් දවස උදා වුණා. ඒක අපිට ලොකු සහනයක් වුණත්, හැමෝගෙම මූණේ තිබුණේ ලොකු නොසන්සුන් බවක්. අක්කට එයාගේ අත් දෙකම පාවිච්චි කරන්න බැරි නිසා ඉස්සරහට මොන වගේ දේවල් වලට මුහුණ දෙන්න වෙයිද කියලා කවුරුත් දැනගෙන හිටියේ නෑ.
මමයි, අක්කගේ තාත්තයි, මස්සිනායි වාට්ටුවට වෙලා දොස්තර මහත්තයා එනකම් බලාගෙන හිටියා. ඒත් දොස්තර වෙනුවට ආවේ හෙද නිලධාරිනියක්. එයා ඇවිත් අපිට කිව්වා පොඩ්ඩක් එලියට වෙලා ඉන්න කියලා. එයා අක්කා එක්ක විනාඩි 30ක් විතර කාමරේ ඇතුලේ හිටියා. රෝහලේ හිටපු මුළු කාලය පුරාම මේක වුණා. හෙදිය ඇවිත් නිතරම අපිට එලියට යන්න කියනවා. මම අක්කගෙන් ඇහුවම nurse මොකද කරන්නේ කියලා, අක්කා හරිම අදිමදි කරමින් කිව්වේ "එයා මාව චෙක් කරනවා මල්ලි" කියලා විතරයි. මට ඒක ලොකු ප්රහේලිකාවක් වුණා.
හෙදිය එලියට ආවට පස්සේ දොස්තර මහත්තයා ආවා. එයා ඇහුවා අක්කා යන්නේ කාත් එක්කද, කවුද එයාව බලාගන්නේ කියලා. මම කිව්වා මම තමයි අක්කව බලාගන්නේ, අපි අපේ ගෙදර යනවා කියලා. අයියා රට ඉන්නේ කියලා විස්තර කළාම, දොස්තර මහත්තයා මට එයාගේ ඔෆිස් එකට එන්න කිව්වා. nurse අපේ පස්සෙන් ආවා.
"පුතාට මොනවා හරි අහන්න තියෙනවද?" දොස්තර ඇහුවා. මම ඇහුවේ අක්කට ආයේ කවදා අත් පාවිච්චි කරන්න පුළුවන් වෙයිද කියලයි. එයා කිව්වා සතියකට සැරයක් Physiotherapy කරලා බලමු, මාස දෙකකින් ප්රතිඵලයක් නැත්නම් සැත්කමක් ගැන හිතන්න පුළුවන් කියලා. අක්කට සනීප වෙන්න පොඩි හරි බලාපොරොත්තුවක් තියෙනවා නේද කියලා මට සතුටක් දැනුණා.
ඊටපස්සේ දොස්තර ඇහුවා උදව්වට කවුරුත් නැද්ද කියලා. මම කිව්වා දැනට මම විතරයි කියලා. එතකොට එයා ටිකක් තදින් මගෙන් ඇහුවා, "තමුන් දන්නවද මේ කරන්න යන වැඩේ බරපතලකම?" කියලා. මම කිව්වා "මොන ප්රශ්න ආවත් අපි පවුලක් විදිහට ඒක විසඳගන්නවා" කියලා.
එතකොට nurse මැදට පැනලා ඇහුවා, "ඔයා දන්නවද නර්ස්ල නිතරම ඇවිත් ඔයාලව එලියට යැව්වේ ඇයි කියලා? නිශාන්ති කියන්නේ දැන් කිරි දෙන අම්මා කෙනෙක්. ඒ වගේ අම්මා කෙනෙක්ගේ ඇඟේ වෙනස්කම් ගැන ඔයාට අවබෝධයක් තියෙනවද?"
මම හිතුවේ එයා කියන්නේ අක්කගේ පෙනුමේ වෙනස ගැන කියලා. මොකද අක්කා අම්මා කෙනෙක් වුණාට පස්සේ එයාගේ පපුවයි පස්සයි සෑහෙන්න පිරිලා තිබුණේ. අඩි 5යි අඟල් 9ක් උස අක්කා දැන් කිලෝ 68ක් විතර ඇති. ඒත් දොස්තර කිව්වේ ඒ ගැන නෙවෙයි.
මම ඔලුව වනද්දී හෙදිය කෙලින්ම විස්තර කළා. "ඔයාගේ අක්කට දැන් හොඳට කිරි එරෙනවා. බබා එයා ගාව නැති නිසාත්, අක්කට අත් පාවිච්චි කරන්න බැරි නිසාත්, එයාට තනියම කිරි ටික අයින් කරගන්න බෑ. මම ඇතුලට ගිහින් කළේ අක්කගේ පියයුරු වල හිරවෙලා තියෙන කිරි ටික ඉවත් කරලා ඒ වේදනාව අඩු කරපු එක. මේක ඉස්සරහටත් හැමදාම කරන්න වෙනවා. ඒකයි අපි කියන්නේ මේ වගේ වැඩ වලට පිරිමි ළමයෙක්ට උදව් කරන්න බැරි නිසා හෙදියක් හෝ සාත්තු සේවිකාවක් ගන්න කියලා."
මගේ මූණ රතු වුණා. මට ඒ ගැන මුකුත් කියාගන්න බැරි වුණා. මම කිව්වා මම ඉක්මනටම කෙනෙක්ව හොයාගන්නම් කියලා.
අන්තිමේදී අක්කා වාට්ටුවෙන් එලියට ආවා. එයාට ඇවිදින්න පුළුවන් වුණත්, අත් දෙක පණ නැතුව දෙපැත්තට වැටිලා තියෙනවා දකිද්දී මගේ පපුව පැලුනා. ඒත් මම අක්කා වෙනුවෙන් හිනා වෙලා හිටියා. රෝහලෙන් අක්කට අන්දලා තිබුණේ නිල් පාට ලොකු ෂර්ට් එකකුයි කළු පාට පිජාමා එකකුයි. ඒ මදිවට මම ගෙදරින් ගෙනාපු ජැකට් එකකුත් අන්දලා. මේ තද අව්වේ ජැකට් එකක් ඇයි කියලා මට හිතුණත් මම ඒක ඇහුවේ නෑ.
අක්කගේ අම්මා බබාවත් අරන් එනකම් අපි බලන් හිටියා. ඒත් පැයක් ගියත් එයා ආවේ නෑ. අන්තිමේදී අක්කගේ තාත්තා කෝල් එකක් දීලා ඇවිත් මට මෙහෙම කිව්වා:
"පුතේ, මගේ දුවව ඔයාලගේ ගෙදර එක්කන් යන්න මම ඉඩ දෙනවා. හැබැයි කොන්දේසි දෙකක් උඩ."
මම ඇහුවා "ඒ මොනවද තාත්තේ?" කියලා.
"පළවෙනි එක, ඔයා අනිවාර්යයෙන්ම එයාගේ සාත්තුවට ඉන්න ඕනේ. පිරිමි දරුවෙක් විදිහට ඔයාට කරන්න පුළුවන් දේවල් තියෙනවා, ඒ වගේම නොකළ යුතු දේවල් තියෙනවා. දෙවැනි එක, බබාව දැනට අපි ගාව නවත්තගන්නවා. මොකද අක්කව බලාගන්න අතරේ බබාවත් බලාගන්න එක ඔයාට තනියම කරන්න බෑ."
අක්කා ඒක අහලා කම්පනය වුණා. "අනේ තාත්තේ, මගේ දරුවව මගෙන් වෙන් කරන්න එපා. බබාට මාව ඕනේ" කියලා අක්කා ඇඬුවා. ඒත් අන්තිමේදී තත්ත්වය තේරුම් අරන් අක්කා ඒකට එකඟ වුණා.
මම ටැක්සියක් කතා කරලා අක්කවත් එක්කන් එන්න ලෑස්ති වුණා. ටැක්සිය ඇතුලේදී මම අක්කට මෙහෙම කිව්වා: "අක්කේ, මම තාත්තට කිව්වට කෙනෙක්ව හෙව්වා කියලා, ඇත්තටම මට තාම කවුරුත් හම්බවුනේ නෑ. අපේ ආර්ථික ප්රශ්නත් එක්ක මට ලොකු ගාණක් ගෙවන්නත් බෑ. අපි කොහොම හරි ටික දවසක් මේක මැනේජ් කරගමු."
අක්කා මගේ දිහා බලලා හීන් හිනාවක් දාලා කිව්වා, "සඳුන්, ඔයා ඒ වෙලාවේ එහෙම කිව්වේ හොඳ වෙලාවට. මම දන්නවා ඔයා මාව බලාගනියි කියලා. සල්ලි ප්රශ්න ගැන මම දන්නවා මල්ලි. අපි බලමු ඉස්සරහට මොකද වෙන්නේ කියලා."
ටැක්සිය නුගේගොඩ අපේ ගෙදර දෙසට ඇදුණා. අපි දෙන්නම නිශ්ශබ්දව හිටියේ ඉදිරියට වෙන්න යන දේවල් ගැන දහසක් දේ හිතමින්.
Comments
Post a Comment