Sinhala Walkatha Zone
Best Of Sinhala Walkatha Collection
Rekavala | රැකවලා 09
නෙත්මි කෑමත් අරන් ආපහු එනකොටම ඇගේ ෆෝන් එක නාද වුණා. ඇය මේසයෙන් වාඩි වෙන ගමන්ම ෆෝන් එක බැලුවා. ස්ක්‍රීන් එකේ තිබුණේ "දිලුම්" කියන නම. සඳුන් දිලුම් ගැන කලින් දැනගෙන හිටියා. ඔහු නෙත්මිගේ පෙම්වතා වුණාට, ඒක දෙපාර්ශවයේ පවුල්වලින් බලෙන් වගේ ඇති කරපු සම්බන්ධයක්. නෙත්මි දිලුම්ගේ සැබෑ චරිතය හොඳටම දැනගෙන හිටියා; ඔහු නිතරම උත්සාහ කළේ නෙත්මිව තමන්ගේ පාලනය යටතේ තියාගන්නයි.
"සොරි සඳූ... මේ කෝල් එක ගන්නම ඕනේ," නෙත්මි කිව්වේ මූණේ තිබුණ හිනාව එකපාරටම අතුරුදහන් වෙද්දී.
ඇය නැගිටලා පොඩ්ඩක් ඈතට ගිහින් කතා කළත්, කැන්ටිම ඒ වෙලාවේ පාළු නිසා ඔවුන්ගේ රළු කතාව සඳුන්ට හොඳට ඇහුණා.
"දිලුම්... මම ඔයාට කලින්ම කිව්වනේ මට අද වැඩ තියෙනවා කියලා! මට හැම වෙලේම ඔයා කියන තැන්වලට එන්න බෑ... ඇයි ඔයා හැමදේම පාලනය කරන්න හදන්නේ?" නෙත්මිගේ හඬේ තිබුණේ ලොකු කේන්තියක් වගේම කලකිරීමක්.
"නෑ... මම කොහේවත් යන්නේ නෑ. මට මගේ පාඩුවේ ඉන්න දෙන්න. ඔයාගේ මේ ඕනෑවට වඩා 'control' කරන ගතිය මට එපා වෙලා තියෙන්නේ!"
විනාඩි කිහිපයක රණ්ඩුවකින් පස්සේ නෙත්මි කෝල් එක කට් කළා. ඇය ආපහු මේසයට ආවේ හුස්ම තද කරගෙන. ඇගේ මූණේ තිබුණේ තමන්ගේ නිදහස සීමා කරන කෙනෙක් ගැන ඇතිවුණු තදබල කලකිරීමක්. ඒත් ඇය උත්සාහ කළේ කිසිම දෙයක් වුණේ නැහැ වගේ සාමාන්‍ය විදිහට ඉන්න.
"කමුද සඳූ? මේක නිවෙන්න කලින්..." ඇය හීන් හිනාවක් දාන්න හැදුවත් ඇගේ ඇස්වල තිබුණේ වෙනස්ම කතාවක්.
සඳුන් ඇය දිහා කෙළින්ම බැලුවා. "අක්කා... හැමදේම හරිද? ඔයා අවුලෙන් වගේ ඉන්නේ?"
ඇය කතාව නතර කරලා සඳුන් දෙස බැලුවා. ඇගේ ඇස්වල තිබුණේ පුදුම තරහක් එක්ක එකතු වෙච්ච පිළිකුලක්. නෙත්මි හෙමින් හුස්මක් හෙළලා මේසයට බර වුණා. ඇගේ ඒ පිරිපුන් රෝස පාට තොල් වෙව්ලනවා සඳුන් දුටුවා. ඇය තමන්ගේ කලකිරීම තවත් හංගන්න හැදුවේ නැහැ.
"හැමදාම එකම දේ සඳූ. දිලුම් හදන්නේ මාව එයාගේ රූකඩයක් කරගන්න. මම කොහේ යනවද, කා එක්කද ඉන්නේ, හැමදේම එයාට පාලනය කරන්න ඕනේ," ඇය කේන්තියෙන් කිව්වා. "පවුල් දෙකේ සම්බන්ධකම් නිසා මම මේක ඉවසගෙන ඉන්නේ. හැබැයි මම දන්නවා එයා පිටින් වෙන දේවල් කරනවා කියලා. මට හැමදේම ආරංචියි. එයා අතටම අහුවුණු දවසුත් තිබුණා."
සඳුන් පුදුමයෙන් ඇය දිහා බැලුවා. "ඉතින් ඇයි අක්කේ තවත් මේක ඇදගෙන යන්නේ? ඔයාට පුළුවන්නේ ඕක නවත්තන්න?"
නෙත්මි තිත්ත හිනාවක් හිනා වුණා. "තව මාස කිහිපයයි සඳූ. මම මේ ඩිග්‍රි එක ඉවර කරනකම් විතරයි බලන් ඉන්නේ. මම තාත්තගේ බිස්නස් එකට ජොයින් වුණු දවසට මගේ තීරණ ගන්න මට කාගෙන්වත් අවසර ඕනේ නැහැ. ඒ වෙලාවට මම එයාව ඩම්ප් කරනවා. එතකම් විතරයි මම මේ ඉවසගෙන ඉන්නේ. ඒත් සමහර වෙලාවට මේක ඉවසන්න හරිම අමාරුයි."
"සොරි මල්ලි, ඔයා ආපු වෙලාවේ මගේ ප්‍රශ්න කියලා ඔයාගේ ඔළුවත් නරක් කළාට. දැන් අපි වැඩේ පටන් ගමුද?"
ඔවුන් දෙන්නා කෑම කන ගමන් 'Advanced Structural Design' ඇසයින්මන්ට් එක ගැන කතා කරන්න පටන් ගත්තා. සඳුන් පෑන අරගෙන නෙත්මි කරලා තියෙන වැඩ ටික එකින් එක බලනකොට ඔහුට තේරුණා නෙත්මි ඉන්නේ හිතුවට වඩා ලොකු අමාරුවක කියලා. ඇයට විෂය කරුණු ගොඩක් මගහැරිලා තියෙනවා වගේම, මේ ඇසයින්මන්ට් එක තනියම කරගන්න තරම් අවබෝධයක් ඇයට ඒ මොහොතේ තිබුණේ නැහැ.
සඳුන් ගැටලුවක් විසඳන විදිහ පියවරෙන් පියවර පැහැදිලි කරනකොට, නෙත්මි හරිම ඕනෑකමකින් ඒ දිහා බලාගෙන හිටියා. හැබැයි සඳුන් දැක්කා ඇගේ ඇස්වල තවමත් තියෙන්නේ ව්‍යාකූල බවක් කියලා.
"සඳු..." නෙත්මි හෙමින් කතා කළා. "ඇත්තටම මට මේක හිතුවට වඩා අමාරුයි. මම ගොඩක් දේවල් මිස් කරගෙන තියෙන්නේ. ඔයාට පුළුවන්ද මට මේ ඇසයින්මන්ට් එකට විතරක් නෙවෙයි, මේ සම්පූර්ණ කොටසම ටිකක් උගන්වන්න ? නැත්නම් මම මේ පාර විභාගෙන් අනිවාර්යයෙන්ම ෆේල් වෙනවා."
ඇය සඳුන්ගේ දෑස් දෙස බැලුවේ බැගෑපත් ස්වරයකින්. "මම දන්නවා ඔයා අක්කාව බලාගන්න නිවාඩු අරන් ඉන්නේ කියලා. ඒත් ඔයාට පුළුවන් වෙලාවට මට මේ ටික කරලා දෙන්න පුළුවන්ද? මට වෙන කාගෙන්වත් මේ වගේ උදව්වක් ඉල්ලන්න බෑ සඳූ."
සඳුන්ට නෙත්මිගේ අසරණකම තේරුණා. ඒ වගේම මේ පීඩාකාරී පරිසරයෙන් මිදිලා නෙත්මි වගේ සුන්දර, ප්‍රසන්න කෙල්ලෙක් එක්ක කාලය ගත කරන්න ලැබෙන එක එයාගේ හිතටත් ලොකු සහනයක් වුණා.
"හරි අක්කේ, ඒක ප්‍රශ්නයක් නැහැ. මම ඔයාට මේක මුල ඉඳලම කියල දෙන්නම්. ඇසයින්මන්ට් එකත් අපි දෙන්නා එකතු වෙලාම කරමු," සඳුන් සහතික වුණා.
නෙත්මිගේ මූණේ තිබුණේ පුදුම සහනයක්. ඇය තමන්ගේ අත සඳුන්ගේ අත උඩින් තියලා හෙමින් තද කළා. "ඇත්තටම තෑන්ක්ස් සඳූ. ඔයා දන්නේ නෑ ඔයා මට කරන උදව්ව මොන තරම්ද කියලා."
නෙත්මිගේ ඒ උණුසුම් ස්පර්ශය සඳුන්ගේ මුළු ඇඟ පුරාම විදුලියක් වගේ ගලාගෙන ගියා. ඇය අත ගත්තට පස්සෙත් සඳුන්ට ඒ ස්පර්ශය දැනෙමින් තිබුණා. කැන්ටිමේ මේසයට බර වෙලා, තමන්ට හරිම සමීපව ඉන්න මේ හැඩකාර කෙල්ල එක්ක ඉතිරි ටික කාලය ගත කරන්න සඳුන්ගේ හිත නොඉවසිල්ලෙන් බලාගෙන හිටියා. නිශාන්ති නිසා හිතේ තිබ්බ කරදරයට හොඳ distraction එකක් උනා.
බදාදා උදේ නිශාන්තිගේ අම්මා එක්කම තවත් දෙන්නෙක් ගෙදරට ආවා. ඒ නිශාන්තිගේ පුංචි, ඒ කියන්නේ කමලා සහ එයාගේ දුව චරිතා. චරිතා කියන්නේ අවුරුදු 35ක විතර පෙනුම තියෙන, හැදුණු වැඩුණු කාන්තාවක්. ඔවුන් ආවේ නිශාන්තිව බලන්න වගේම, එයාගේ වැඩවලට උදව් වෙන්න දවස් කිහිපයක් මෙහේ නතර වෙන්න බලාගෙනයි.
චරිතාත් කමලා පුංචිත් ගෙදර වැඩවලට අත ගහපු නිසා සඳුන්ගේ කර මත තිබුණ ලොකු බරක් නිදහස් වුණා. නිශාන්තිටත් තමන්ගේ නෑදෑයෝ ළඟ ඉන්න එක ලොකු සහනයක් වුණා. මේ නිසා සඳුන්ට කිසිම බයක් නැතුව නෙත්මිගේ ඇසයින්මන්ට් එකට සම්පූර්ණ අවධානය දෙන්න පුළුවන් වුණා.
බදාදා සහ බ්‍රහස්පතින්දා දවස් දෙකේම සඳුන් වෙනදා වගේම උදේ වරුවේ නෙත්මිගේ අපාර්ට්මන්ට් එකට ගියා. දැන් ඔවුන් දෙන්නා අතර තිබුණේ කලින්ට වඩා ලොකු සමීප බවක්. පහුගිය දවස් ටිකේම එකට වැඩ කරපු නිසා දෙන්නාට දෙන්නා හොඳට හුරු වෙලා තිබුණේ.
"සඳූ... මේ බලන්නකෝ, මම මේ ඩ්‍රෝවින් එක ඇන්දා හරිද කියලා?" නෙත්මි ඇහුවේ සෝෆා එකේ සඳුන්ට හරිම කිට්ටුවෙන් වාඩි වෙන ගමන්.
සඳුන් ඒ දිහා බලන්න බර වෙද්දී නෙත්මිගේ ඇඟේ උණුසුම එයාට හොඳට දැනුණා. නෙත්මි එදා ඇඳලා හිටියේ ලස්සන 'home wear' එකක්. ඒක ඇගේ සිරුරේ හැඩය හොඳටම ඉස්මතු කළා.
"ඩ්‍රෝවින් එක නම් හරි අක්කේ. හැබැයි ඔයා මේ ටික දවසට සෑහෙන දේවල් ඉගෙන ගෙන තියෙනවා," සඳුන් කිව්වේ ඇගේ දෑස් දිහා බලමින්.
"ඒ ඔයා හොඳට උගන්වන නිසානේ සඳූ," නෙත්මි සෙල්ලක්කාර විදිහට හිනා වුණා. "ඒත් මට හිතෙනවා ඔයා මට උගන්වනවට වඩා මං දිහා බලනවා වැඩියි කියලා."
සඳුන් පොඩ්ඩක් ඇඹරුණා. "ඒක ඉතින්... ලස්සන දෙයක් දැක්කම ඇස් ඉබේටම යනවා අක්කේ. ඒකට මට බනින්න එපා."
"මම බැන්නේ නෑනේ මෝඩයෝ," නෙත්මි සඳුන්ගේ අතට පොඩි පහරක් ගැහුවා. "මටත් ඒක දැනෙනවා. ඔයාගේ ඒ බැල්ම මට අමුතු හැඟීමක් ගේනවා."
බ්‍රහස්පතින්දා දවස ගෙවුණේ මේ වගේ light flirting එක්ක. ඇසයින්මන්ට් වැඩ මැද, ඔවුන් දෙන්නා අතර තිබුණ ආතතිය දැන් හොඳටම වැඩි වෙලා තිබුණේ. නෙත්මි පාඩම් අහන මුවාවෙන් සඳුන්ගේ උරහිසට ඔළුව තියන එක, සඳුන් ඇගේ අතින් අල්ලලා වැරදි පෙන්වන එක වගේ දේවල් නිසා කාමරය පුරාම අමුතුම tension එකක් එක්ක නිහඬතාවයක් පැතිරිලා තිබුණා.
"සඳූ, අපි බ්‍රහස්පතින්දා වෙද්දී මේකේ 80%ක් විතර ඉවර කළා නේද? තව පොඩ්ඩයිනේ තියෙන්නේ," නෙත්මි ඇහුවා.
"ඔව් අක්කේ. අන්තිම ටික හැබැයි ටිකක් වෙලා යයි. දවසක් දෙකක් වෙද්දී මේක සම්පූර්ණයෙන්ම ඉවර කරන්න පුළුවන්" සඳුන් කිව්වා.
බ්‍රහස්පතින්දා හවස් වෙද්දී දෙන්නා අතර තිබුණු ඒ 'tension' එක හොඳටම වැඩි වෙලා තිබුණේ. නෙත්මි පොත් ටික අස් කරන ගමන් සඳුන් දිහා බැරෑරුම් විදිහට බලලා මෙහෙම කිව්වා.
"සඳූ, හෙට සිකුරාදා. අපේ ඩෙඩ්ලයින් එක තියෙන්නෙත් හෙටමයි. ඒ නිසා අපිට හෙට කොහොම හරි මේක ඉවර කරන්නම වෙනවා. මම හිතන්නේ හෙට අපිට සෑහෙන රෑ වෙනකම් වැඩ කරන්න වෙයි. ඔයාට ප්‍රශ්නයක් වෙයිද?"
සඳුන් මොහොතක් කල්පනා කළා. දැන් ගෙදර කමලා පුංචියි චරිතා අක්කයි ඉන්න නිසා නිශාන්තිව බලාගන්න පිරිස ඉන්නවා. "ප්‍රශ්නයක් නෑ අක්කේ. ගෙදර නෑදෑයෝ ඉන්න නිසා මට හෙට රෑ වෙනකම් වුණත් ඉන්න පුළුවන්. අපි කොහොම හරි මේක ඉවර කරමු."
සඳුන් එදා හවස ගෙදර ගියාම නිශාන්ති අක්කා හිටියේ සාලේ සෝෆා එකේ වාඩි වෙලා චරිතා අක්කා එක්ක කතා කර කර. චරිතා අක්කා නිශාන්තිගේ කකුල් පිරිමදිමින් හිටියා.
"කොහොමද අක්කේ දැන්? අද දවස හොඳයිද?" සඳුන් ඇය ළඟින් වාඩි වෙලා ඇහුවා.
"දැන් ටිකක් හොඳයි සඳූ. චරිතා අක්කයි පුංචියි ඉන්න නිසා මටත් පාලු නෑ. ඔයාගේ වැඩ කොහොමද? කැම්පස් එකේ වැඩ ඉවරද?" නිශාන්ති සෙනෙහසින් ඇහුවා.
"තව පොඩ්ඩයි අක්කේ. හෙට තමයි ඇසයින්මන්ට් එක සබ්මිට් කරන්න තියෙන අන්තිම දවස. ඒ නිසා හෙට මට ටිකක් රෑ වෙනකම් කැම්පස් එකේ වැඩ කරන්න වෙයි. සමහර විට හුඟක් රෑ වුණොත් මම යාළුවෙක්ගේ බෝඩිමේ නතර වෙයි. අක්කා කලබල වෙන්න එපා, මම මගදි කෝල් එකක් දෙන්නම්," සඳුන් හෙමින් කිව්වා.
"ඒකට කමක් නෑ සඳූ. ඔයා මේ දවස් ටිකේම මාව බලාගත්තානේ. ඔයාගේ වැඩ ටික කරගන්න. මෙහේ පුංචියි අක්කයි ඉන්නවනේ, මට ප්‍රශ්නයක් නෑ," නිශාන්ති සඳුන්ගේ අවංකකම විශ්වාස කරලා කිව්වා.
චරිතා අක්කත් ඒකට එකඟ වුණා. "ඔව් සඳු මල්ලි, ඔයා යන්න. අපි නිශාන්තිව බලාගන්නම්. ඔයා වැඩ ටික ඉවර කරලා එන්නකෝ."
සඳුන් තමන්ගේ කාමරයට ගියේ හිතේ පොඩි නොසන්සුන්කමක් එක්ක. එයා සිකුරාදා දවස ගැන බොරුවක් කිව්වට, ඒක පිටුපස තියෙන්නේ නෙත්මි ගැන තියෙන කුතුහලයයි, ඇයත් එක්ක තනි වෙන්න තියෙන ආශාවයි කියලා එයා දැනගෙන හිටියා. බ්‍රහස්පතින්දා රෑ පුරාම සඳුන්ගේ හිතේ ඇඳුණේ නෙත්මිගේ ඒ පිරිපුන් සිරුරත්, ඇය හෙට තමන්ට කොයි වගේ සමීප වෙයිද කියන එකත් විතරයි.
සිකුරාදා උදෑසන නෙත්මි සඳුන්ව එක්කන් යන්න ආවේ වෙනදාට වඩා වේලාසනින්. සඳුන් කාර් එකට නගිනකොටම දැක්කේ නෙත්මිගේ පෙනුම සෑහෙන වෙනස් වෙලා තියෙන බවයි. ඇය ඇඳගෙන හිටියේ ලිහිල් පිජාමා එකක්. ඇගේ කොණ්ඩය අවුල් වෙලා, ඇස් දෙක හොඳටම රතු වෙලා සෑහෙන තෙහෙට්ටු පාටක් පෙනුණා.
සඳුන් ඇය දෙස බැලුවේ පුදුමයෙන්. "අක්කේ, මොකද වුණේ? ඇස් දෙකත් රතු වෙලා, හරිම මහන්සි පාටයිනේ."
නෙත්මි ගැඹුරු හුස්මක් හෙළලා කාර් එක ඉස්සරහට ගත්තා. "ඊයේ රෑ දිලුම් එක්ක ලොකු රණ්ඩුවක් වුණා සඳූ. එයා ඕස්ට්‍රේලියාවේ ඉඳන් ෆෝන් එකෙන් මට මාර විදිහට වධ දෙනවා. මම කොහේද ඉන්නේ, කා එක්කද ඉන්නේ කියලා හැම වෙලේම ප්‍රශ්න කරනවා. මට දැන් මේ පාලනය ඉවසලා ඇති වෙලා තියෙන්නේ."
"ඉතින් ඇයි අක්කේ මේ උදේම පිජාමාව පිටින්ම ආවේ?" සඳුන් ඇහුවා.
"මට ඇඳුම් මාරු කරන්නවත් හිතේ නිදහසක් තිබුණේ නෑ සඳූ. ඊයේ රෑ රණ්ඩුව අස්සේ එයා කිව්වා මේ සතියේ ලංකාවට එනවා කියලා. මට එයාව මුණගැහෙන්න කිසිම වුවමනාවක් නෑ. ඒකයි මම ඊයේ රෑම තීරණය කළේ ලබන සඳුදා UK වල ඉන්න මගේ අක්කා ගාවට යන්න. මම දැනටමත් ටිකට් බුක් කළා. මාසයක් විතර එහේ ඉඳලා මට ඕනේ මේ හැමදේකින්ම නිදහස් වෙන්න," නෙත්මි කලකිරීමෙන් කිව්වා.
"මාසයක්ම? එතකොට කැම්පස් වැඩ?"
"කැම්පස් එකේ මේ සෙමෙස්ටර් එක දැන් ඉවරයි සඳූ. මට ඉතිරි වෙලා තිබුණේ මේ එකම එක ඇසයින්මන්ට් එක විතරයි. ඒක අද සබ්මිට් කරන්න තියෙන අන්තිම දවස. ඒකයි මම කිව්වේ අද කොහොම හරි මේක ඉවර කරන්න ඕනේ කියලා. මේක ඉවර වුණු ගමන් මම නිදහස්," ඇය තෙහෙට්ටු හඬකින් පැහැදිලි කළා.
අපාර්ට්මන්ට් එකට ගිය ගමන් නෙත්මි සෝෆා එකට වැටුණා. නිදි නැති කම නිසා ඇගේ පිරිපුන් මුහුණේ තිබුණේ අමුතුම අසරණ බවක්. ඇගේ ඒ පිජාමා එක ඇඟට ඇලිලා තිබුණ නිසා ඇගේ හැඩකාර සිරුරේ හැඩය සඳුන්ගේ ඇස් මානයටම හසු වුණා. විශේෂයෙන්ම ඇය වැතිරී සිටි ඉරියව්ව නිසා ඇගේ ලොකු පස්ස සහ පිරිච්ච තොල් වෙනදාටත් වඩා සරාගී ලෙස පෙනුණා.
"සඳූ... මට හරිම මහන්සියි. මට හිතාගන්න බැහැ මම මේ ඇසයින්මන්ට් එක අද කොහොම ඉවර කරයිද කියලා," ඇය ඔළුව අත් දෙකෙන් බදාගෙන කිව්වා.
සඳුන් ඇය ළඟින් වාඩි වෙලා ඇගේ උරහිසට අතක් තිබ්බා. "බය වෙන්න එපා අක්කේ. මම ඉන්නවනේ. මම මේ ඉතිරි ටික ටයිප් කරන්නම්. ඔයා පොඩ්ඩක් රිලැක්ස් වෙන්න."
නෙත්මි ඇස් ඇරලා සඳුන් දිහා බැලුවා. ඇගේ ඇස්වල කඳුළු පිරිලා තිබුණා. "තෑන්ක්ස් සඳූ. ඔයා මේ සතියේ මට කරපු උදව්වට මම කොහොම ස්තූති කරන්නද මන්දා. දිලුම් එන්නේ මාව control කරන්න, මගේ නිදහස නැති කරන්න. එයා එන්න කලින් මට මෙහෙන් යන්න ඕනේ."
සඳුන් වැඩ පටන් ගත්තා. නෙත්මි සඳුන්ගේ ඇඟට හේත්තු වෙලා ඇස් පියාගෙන හිටියා. ඇගේ ඒ උණුසුම සහ සිරුරේ සුවඳ සඳුන්ව මත් කරන්න පටන් ගත්තා. සෙමෙස්ටර් එකේ අවසාන දවස වගේම, නෙත්මි රට යන්න කලින් තියෙන මේ අන්තිම පැය කිහිපය දෙන්නාටම හරිම හැඟීම්බර එකක් වුණා. සතියක් පුරා ගොඩගැසුණු ඒ 'tension' එක දැන් එහි උපරිමයටම ළඟා වෙලා තිබුණා.
සඳුන් ලැප්ටොප් එකත් අරන් දැඩි උනන්දුවකින් වැඩේට බැස්සා. නෙත්මිට තිබුණේ සෑහෙන තෙහෙට්ටුවක් නිසා ඇයට නොදැනීම සෝෆා එකේම නින්ද ගියා. පැය දෙක තුනකට විතර පස්සේ නෙත්මි හෙමින් ඇස් ඇරලා බලද්දී, කාමරේ නිහඬතාවය බිඳමින් ඇහුණේ ලැප්ටොප් එකේ කී-බෝඩ් එක ටයිප් කරන සද්දය විතරයි. සඳුන් තවමත් හරිම ඕනෑකමකින් ඇසයින්මන්ට් එකේ ඉතිරි කොටස් ටික ටයිප් කරනවා ඇය දුටුවා. කිසිම ලාභයක් බලාපොරොත්තු වෙන්නේ නැතුව, තමන්ගේ ප්‍රශ්න අස්සේ තවත් කෙනෙක් වෙනුවෙන් මෙච්චර මහන්සි වෙන සඳුන් ගැන නෙත්මිගේ හිතේ ලොකු ලන්කමක් සහ අමුතුම උණුසුමක් දැනුණා.
ඇය හෙමින් නැගිටලා කුස්සියට ගියේ සඳුන්ට මොනවා හරි කන්න හදන්න. "සඳූ... දැන් ඔය වැඩේ නතර කරලා එන්න. අපි මොනවා හරි කමු. ඔයා උදේ ඉඳන් එක දිගට වැඩ," ඇය කුස්සියේ ඉඳන් ආදරණීය හඬින් කතා කළා.
Comments
Post a Comment